Garten of Banban

ანალიზის ავტორი: AppCompare

თუ მობილურზე საშიში თავგადასავალი გიზიდავს, Garten of Banban საინტერესო არჩევანია, განსაკუთრებით მაშინ, როცა გინდა მოკლე სესიებად ითამაშო და გარემოს დათვალიერებას, გამოცანებსა და მოულოდნელ დაძაბულობას შორის გადაერთო. მე მას ვუყურებ როგორც ატმოსფერულ სათავგადასავლო თამაშს და არა როგორც სწრაფ, უწყვეტ მოქმედებაზე აგებულ საშინელებას. მისი მთავარი ძალა ის არის, რომ უცნაურ საბავშვო გარემოს ნელ-ნელა აქცევს საეჭვო ადგილად, სადაც ყოველი ოთახი მხოლოდ დეკორაცია აღარ არის.

პირველი მიზნები და თამაშის ტემპი

დაწყებისას ჩემი მთავარი რჩევაა, პირველივე წუთებში მთელი ყურადღება გარემოს მიაქციო და არა მხოლოდ წინსვლას. თამაშის ადრეული მიზნები უფრო გასაგები ხდება, როცა იაზრებ, რომ ოთახებში მიმოფანტული დეტალები შეიძლება მიმართულებას გაძლევდეს. ეს არ არის ისეთი თავგადასავალი, სადაც გზა ყოველთვის აშკარად არის მონიშნული; ხშირად თავად უნდა გადაწყვიტო, რა იმსახურებს ყურადღებას და რა არის უბრალოდ ფონური ელემენტი.

აქ სასარგებლო ჩვევაა მოკლე „საძიებო წრის“ გაკეთება: ჯერ ოთახის საერთო განლაგება დაიმახსოვრე, შემდეგ კი განსაკუთრებული ფორმის ან ფერის ობიექტები შეამოწმე. თუ შემდეგი ნაბიჯი არ ჩანს, იმავე სივრცეში დაბრუნება ზოგჯერ უფრო ნაყოფიერია, ვიდრე შემთხვევით ახალ მიმართულებებში სიარული. ეს პატარა მეთოდი ამცირებს უაზრო ხეტიალს და გამოცანას უფრო დაკვირვების საკითხად აქცევს.

თამაშის მიზნები სწრაფად შესასრულებელი დავალებების რიგად არ აღიქმება. მათი სიამოვნება იმაშია, რომ გარემოს გაცნობისას ნელ-ნელა იკრიბება წარმოდგენა იმის შესახებ, სად ხარ და რა შეიძლება დაგჭირდეს შემდეგ. ამის გამო სესიის შეწყვეტა და მოგვიანებით დაბრუნებაც შესაძლებელია, თუ გახსოვს ბოლო ოთახი და ის ერთი-ორი დეტალი, რომელიც ჯერ ბოლომდე ვერ გაიგე.

როგორ ვხვდები, რომ წინ მივდივარ

პროგრესი აქ მხოლოდ ახალი ადგილის დანახვით არ იზომება. ჩემთვის კარგი ნიშანია, როცა ოთახის დათვალიერების შემდეგ უკვე შემიძლია ავხსნა, რატომ ვამოწმებ კონკრეტულ კარს ან ობიექტს. როცა მოქმედებას მიზეზი აქვს, ძებნაც უფრო სასიამოვნოა; როცა უბრალოდ ყველაფერს ვაჭერ, თამაში სწრაფად კარგავს აზრს.

თუ გაჭედე, სცადე საკუთარ თავს სამი მარტივი კითხვა დაუსვა: სად ვიყავი ბოლოს, რა შევამოწმე და რომელი უცნაური დეტალი დავტოვე უყურადღებოდ? პასუხების ჩუმად დალაგება ხშირად საკმარისია, რომ მომდევნო ნაბიჯი დაინახო. ეს განსაკუთრებით კარგია მობილურზე, რადგან პატარა ეკრანზე რამდენიმე ოთახის ვიზუალური დეტალის ერთდროულად დამახსოვრება რთულდება.

სხვა მოთამაშესთან ერთად ყურებისას პროგრესის ეს ნიშნები საუბრის თემადაც იქცევა. ერთმა შეიძლება ფერად ობიექტს მიაქციოს ყურადღება, მეორემ კი ოთახის განლაგებას. ასეთი დაკვირვებების გაცვლა თამაშს არ გადააქცევს გუნდურ რეჟიმად, მაგრამ გამოცანის განხილვას უფრო ცოცხალს ხდის და ზოგჯერ შენს გამორჩენილ დეტალსაც გაჩვენებს.

არჩევამდე წაკითხვა ღირს

---

Flightradar24: როგორ აქცევს ფრენების ყურება ცნობისმოყვარეებს საზოგადოებად

როცა რიტმი წყდება, რამდენად საიმედოა Tiles Hop

Spotify მუსიკას არჩევს ჩვენთან ერთად და ჩვენს ნაცვლად

Xiaomi-ის ამინდის აპზე გადასვლა: როდის ღირს და რას დაკარგავთ

ფერების შევსების მშვიდი რიტუალი: რატომ გვიზიდავს Coloring Games

eBay-ის აპი: იშვიათი ნივთების ძიება და გაყიდვა მოთმინებას მოითხოვს

---

სირთულე, მოთმინება და მცირე შეფერხებები

სირთულის შეგრძნება უმეტესად დაკვირვებისა და სივრცეში ორიენტირებისგან მოდის. თუ გარემოს ყურადღებით ათვალიერებ, თამაში უფრო გასაგებია; თუ ჩქარობ, უბრალო მინიშნებაც შეიძლება გამოგრჩეს და შემდეგ იმავე ადგილას დაბრუნება მოგიწიოს. მე ამას სამართლიან გამოწვევად მივიჩნევ, თუმცა ზოგჯერ განსხვავება „საინტერესო ძიებასა“ და „ერთსა და იმავე ოთახში ხეტიალს“ შორის ძალიან მცირეა.

ამიტომ კარგი პრაქტიკაა, ძებნას მცირე მიზნები დაუწესო. მაგალითად, კონკრეტულ სესიაში მხოლოდ ერთი გაუგებარი სივრცის გარკვევას ეცადე და არა მთელი თამაშის ერთ ჯერზე გავლას. ასე ყურადღება უფრო მარტივად გრჩება, ხოლო შეჩერებისას ზუსტად იცი, რის გაგრძელებას აპირებ. ეს განსაკუთრებით გამოსადეგია საღამოს, როცა დაღლილი ხარ და ეკრანზე მცირე დეტალերը նկատելու ունარი მცირდება.

თამაში тэвირთხოვს მოთმინებას, მაგრამ სირთულე ყველასთვის иდენტური არ იგრძნობა: საშინელებათა თამაშების მოყვარულისთვის მისი ნელი ტემპი შეიძლება დამამშვიდებელი იყოს, ხოლო სწრაფი გამოწვევების მოყვარულისთვის — ზედმეტად გაწელილი. თუ დიდხანს ვერ პოულობ გასასვლელს, მოკლე პაუზა ხშირად ჯობს დაუფიქრებლად ყველა ვარიანტის ცდას. დაბრუნებისას სივრცე უფრო მშვიდად აღიქმება და გამორჩეული მინიშნებაც თვალში გეცემა.

როდის გიბიძგებს გაგრძელებისკენ და როდის — შეჩერებისკენ

ჩემთვის თამაშის გაგრძელების მთავარი მიზეზი ცნობისმოყვარეობაა: მინდა გავიგო, როგორ ებმის ერთმანეთს უცნაური გარემო, პერსონაჟები და ოთახების მინიშნებები. ეს მოტივაცია მშვიდია და არ ჰგავს სწრაფ ჯილდოებზე ან უწყვეტ შეჯიბრებაზე აგებულ თამაშებს. ამიტომ Garten of Banban უკეთ მუშაობს მაშინ, როცა თავად გინდა საიდუმლოს ამოხსნა და არა მაშინ, როცა უბრალოდ რამდენიმე თავისუფალი წუთის შევსება გჭირდება.

მეორე მხრივ, თუ ერთი მინიშნების ძიება დიდხანს გაგრძელდა, თამაშის რიტმი შეიძლება შეჩერდეს. ამ დროს ყველაზე სასარგებლოა საკუთარი პროგრესის სიტყვიერად შეჯამება ან ტელეფონის გვერდზე გადადება და მოგვიანებით დაბრუნება. მე ასეთ პაუზას მარცხისთვის არ მივიჩნევ: დაკვირვებაზე აგებულ თამაშში დაღლილობა ხშირად უფრო დიდ დაბრკოლებას ქმნის, ვიდრე თვითონ გამოცანა.

გაგრძელების სურვილი ასევე დამოკიდებულია იმაზე, რამდენად გიზიდავს მისი ტონი. ფერადი გარეგნობისა და საშიში განწყობის კონტრასტი სიამოვნებით қабылდება, თუ უცნაური ატმოსფერო მოგწონს. თუ კი შენთვის მთავარი პროგრესის სწრაფად გაზომვა, ახალი უნარების გახსნა ან მუდმივი მოქმედებაა, ამ თამაშის ნელი ცნობისმოყვარეობა შესაძლოა საკმარისი მოტივაცია არ აღმოჩნდეს.

ეს არის Euphoric Brothers Games-ის მიერ შექმნილი ოფიციალური მობილური თამაში, რომელიც უფასოდ იშლება და 12+ ასაკისთვისაა შეფასებული. თამაშის მობილურ ვერსიას ბევრი მოთამაშე იცნობს: მას აქვს დაახლოებით 3,9-იანი საშუალო შეფასება და 10 მილიონზე მეტი ინსტალაცია. ჩემთვის ეს ციფრები უფრო იმას აჩვენებს, რომ პროექტმა ფართო აუდიტორიას მიაღწია, თუმცა არა იმას, რომ ის ყველასთვის ერთნაირად კარგი იქნება. მისი უცნაური იუმორი, მუქი ატმოსფერო და საძიებო სტილი კონკრეტულ გემოვნებას მოითხოვს.

რატომ მუშაობს გარემოს გამოკვლევა ასე კარგად

თამაშის ყველაზე მნიშვნელოვანი შესაძლებლობა ჩემთვის არის გარემოს გამოყენება როგორც თავსატეხის ნაწილი. აქ უბრალოდ დერეფნებში სიარული არ კმარა. ყურადღება უნდა მიაქციო ოთახების განლაგებას, თვალსაჩინო ობიექტებსა და იმ დეტალებს, რომლებიც პირველ შეხედვაზე ჩვეულებრივ დეკორაციად ჩანს. სწორედ ეს ქმნის განცდას, რომ პასუხი სადღაც ახლოსაა, მაგრამ მის პოვნას დაკვირვება სჭირდება.

საბავშვო ბაღის მსგავსი სივრცე თავიდან შეიძლება ფერად და უწყინარ ადგილად მოგეჩვენოს. ფერადი პერსონაჟები და მარტივი ვიზუალური ნიშნები თითქოს პატარა მოთამაშეებისთვის შექმნილ სამყაროს გვპირდება, მაგრამ თამაშის განწყობა სწრაფად იცვლება. ეს კონტრასტი ატმოსფეროს მთავარი იარაღია: ნაცნობი გარემო აღარ გეჩვენება უსაფრთხოდ, ხოლო ჩვეულებრივი ოთახის შემოწმება მცირე გამოძიებად იქცევა.

მე განსაკუთრებით მომწონს ის, რომ დაძაბულობა მხოლოდ ხმაურიან მოულოდნელობებზე არ არის დამოკიდებული. ხშირად უფრო ეფექტურია მოლოდინი — რას ვიპოვი შემდეგ კართან, ნამდვილად ცარიელია თუ არა ეს ადგილი, ან სწორად გავიგე თუ არა გარემოში დატოვებული მინიშნება. ასეთი მიდგომა თამაშს უფრო მშვიდ, მაგრამ ნერვების მომშლელ რიტმს აძლევს.

როგორ ვთამაშობდი პირველ სესიებში

პირველივე წუთებიდან სასარგებლოა ჩქარობის შემცირება. თუ ყველა ოთახს მხოლოდ გასავლელ გზად შეხედავ, ადვილად გამოგრჩება ის, რაც შემდეგი ნაბიჯის გასაგებად გჭირდება. მე ასეთ დროს ჯერ მთლიან სივრცეს ვათვალიერებ, შემდეგ კი ვამოწმებ ობიექტებს, რომლებიც ფერით, ფორმით ან მდებარეობით დანარჩენისგან განსხვავდება.

ჩემი პრაქტიკული რჩევაა, ერთდროულად მხოლოდ ერთ ამოცანაზე იფიქრო. როცა რამდენიმე კარი, ნივთი ან მიმართულება ჩანს, ყველაფრის დამახსოვრება ზედმეტ დაბნეულობას იწვევს. უკეთესია, ჯერ ახლოს მდებარე მიზანი განსაზღვრო, მის გარშემო არსებული დეტალები შეამოწმო და მხოლოდ ამის შემდეგ დაბრუნდე სხვა გზაზე. ეს განსაკუთრებით გამოსადეგია მობილურზე, სადაც პატარა ეკრანზე სივრცის აღქმა უფრო რთულია.

თუ რაღაც ვერ იპოვე, მაშინვე შემთხვევით ყველა კუთხის შემოწმებას არ გირჩევ. ჯერ უკან დაბრუნდი და გაიხსენე, რომელი ოთახი ან ობიექტი დატოვე ყურადღების გარეშე. ამ თამაშში წინსვლის შეფერხება ხშირად იმას ნიშნავს, რომ გარემოს ერთი აშკარა ნიშანი გამოგრჩა, და არა იმას, რომ რთული მექანიკა ვერ გაიგე.

მობილურზე კონტროლის რეალური გავლენა

ტელეფონზე თამაში კომფორტულია მაშინ, როცა თავისუფალი დრო მოკლე გაქვს, მაგრამ ეკრანზე კონტროლი მაინც ცვლის გამოცდილებას. სწრაფი რეაქცია და ზუსტი მიმართულების აღება უფრო რთულია, ვიდრე დიდ ეკრანზე ან ფიზიკური კონტროლერით. ამიტომ მე ამ თამაშს მშვიდ გარემოში ვამჯობინებდი, სადაც ხელის პოზიციის შეცვლა და კამერის ფრთხილად მართვა არ გაღიზიანებს.

მოკლე სესიებისთვის ის კარგად მუშაობს: შეგიძლია ერთი სივრცე გამოიკვლიო, გამოცანის მიმართულება გაიგო და შემდეგ გააგრძელო. თუმცა, თუ დიდხანს თამაშობ, ერთი და იმავე ადგილის ხელახლა შემოწმება დამღლელი ხდება. ასეთ მომენტებში მობილური ვერსიის მთავარი უპირატესობა — სწრაფად და ყველგან თამაში — ნაწილობრივ ქრება, რადგან ყურადღების შენარჩუნება უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე უბრალოდ დროის გაყვანა.

თამაშის დაწყებამდე სასარგებლოა ტელეფონის ეკრანის სიკაშკაშის ისე დაყენება, რომ მუქი კუთხეები მაინც იკითხებოდეს. ძალიან დაბალი სიკაშკაშე ატმოსფეროს კი აძლიერებს, მაგრამ ობიექტების გარჩევას ართულებს. მე ასევე არ გირჩევდი თამაშს ხმაურიან ადგილას, რადგან აუდიო ატმოსფეროს ნაწილია და ფონური ხმების გამოტოვებამ შეიძლება დაძაბულობის დიდი ნაწილი წაიღოს.

ერთი კარგი სცენარი: საღამოს მოკლე, მაგრამ ჩაძირული თამაში

წარმოიდგინე, რომ დღის ბოლოს დაახლოებით ნახევარი საათი გაქვს და გინდა ისეთი რამ, რაც ყურადღებას მთლიანად მოითხოვს, მაგრამ მრავალმოთამაშიან მატჩში ჩართვას არ საჭიროებს. ამ შემთხვევაში Garten of Banban-ის ტიპის სესია კარგად ჯდება: ირჩევ წყნარ ადგილს, იკეთებ ყურსასმენებს, ნელა ამოწმებ გარემოს და ცდილობ, მინიშნებები ერთმანეთთან დააკავშირო.

ასეთ გამოყენებაში თამაშის უპირატესობა მისი რიტმია. ის არ მაიძულებს მუდმივად სწრაფად ვიმოქმედო. შემიძლია ერთი ოთახის დეტალებს დავაკვირდე, შემდეგ უკან დავბრუნდე და სხვა გზით ვცადო. ეს კარგია მოთამაშისთვის, რომელსაც საშინელებათა ჟანრში უფრო საიდუმლო და მოლოდინი მოსწონს, ვიდრე უწყვეტი დევნა.

ამავე დროს, თამაშის დაწყება მეგობრის გვერდითაც საინტერესოა, თუნდაც გადაწყვეტილებებს მარტო იღებდე. ერთი ადამიანი შეიძლება გარემოს ამჩნევდეს, მეორე კი პერსონაჟების ან ნიშნების მნიშვნელობაზე მსჯელობდეს. ასეთი გაზიარებული ყურება განსაკუთრებით სასიამოვნოა მათთვის, ვისაც საშიში თამაშების თამაში უყვარს, მაგრამ მოულოდნელ მომენტებზე მარტო ყოფნა არ მოსწონს.

თუმცა, თუ ამ სცენარში ელოდები ძალიან სწრაფ მოქმედებას ან მუდმივ ბრძოლას, იმედგაცრუებული დარჩები. აქ მთავარი კითხვა ხშირად არის „სად უნდა წავიდე და რას ნიშნავს ეს ადგილი?“ და არა „როგორ დავამარცხო შემდეგი მოწინააღმდეგე?“ სწორედ ამიტომ თამაშის არჩევისას ჟანრის ეს განსხვავება წინასწარ უნდა გაითვალისწინო.

რა უნდა იცოდე სიუჟეტის აღქმის შესახებ

მე თამაშის ისტორიას პირდაპირ ახსნილ ამბად არ აღვიქვამ. მისი გარემო და პერსონაჟები უფრო ცნობისმოყვარეობას აღძრავს, ვიდრე ყველაფერს თავიდანვე ხსნის. ეს მიდგომა კარგია, თუ მოგწონს თეორიების გამოგონება და მცირე დეტალების ერთმანეთთან დაკავშირება. მაგრამ მოთამაშეს, რომელსაც მკაფიო და სწრაფად გასაგები თხრობა სჭირდება, შეიძლება მოვლენების ტემპი ნელი მოეჩვენოს.

ამიტომ ჩემი რჩევაა, პერსონაჟებს მხოლოდ ვიზუალურ სახეებად არ შეხედო. დააკვირდი, როგორ იცვლება შენი დამოკიდებულება მათ მიმართ გარემოს შესწავლისას. სწორედ უცნაური გარეგნობისა და არაკომფორტული სიტუაციების შეხამება ქმნის თამაშის განსაკუთრებულ ტონს. აქ საშიში ეფექტი ხშირად იმაშია, რომ რაღაც ნაცნობი არასწორად გამოიყურება.

თუ თამაშის დროს დაბნეული დარჩი, სჯობს საკუთარი პროგრესი გონებაში მცირე ეტაპებად დაყო: სად იყავი, რა შეიცვალა და რომელი ობიექტი ჯერ არ გამოგიყენებია. ეს მარტივი მეთოდი უფრო ეფექტურია, ვიდრე ყველა შესაძლო მიმართულების ქაოსურად ცდა. ჩემთვის სწორედ ასეთი დაკვირვება იყო თამაშის ყველაზე სასიამოვნო ნაწილი.

სად ჩნდება კომპრომისები

თამაშის უფასო ფორმატი მისი ხელმისაწვდომობის დიდი პლუსია. ჩამოტვირთვამდე ფასის გადახდა არ გჭირდება, ამიტომ მისი გამოცდა მარტივია. მაგრამ უფასო შესვლა ავტომატურად არ ნიშნავს, რომ გამოცდილება ყველა მოთამაშისთვის ერთნაირად შეუფერხებელი იქნება. მობილურზე ატმოსფერული თამაშები განსაკუთრებით მგრძნობიარეა ეკრანის ზომის, ხმისა და კონტროლის ხარისხის მიმართ.

ჩემი მთავარი შეზღუდვა არის ის, რომ დაძაბულობის ნელი შენება ზოგჯერ მოთმინებას ითხოვს. თუ უკვე მიხვდი, რომ კონკრეტულ ადგილას რაღაც უნდა იპოვო, მაგრამ გამოსავალი მაშინვე არ ჩანს, ძებნა შეიძლება ერთფეროვანი გახდეს. ასეთ დროს თამაშის ძლიერი მხარე — გარემოს დეტალური გამოკვლევა — დროებით მის სისუსტედ იქცევა.

კიდევ ერთი კომპრომისი ასაკობრივ შეფასებას ეხება. 12+ ნიშანი არ ნიშნავს, რომ თამაში ყველა ბავშვისთვის ერთნაირად კომფორტული იქნება. საშიში გარემო, უცნაური პერსონაჟები და მოულოდნელი დაძაბულობა ზოგისთვის მსუბუქი გასართობია, ზოგისთვის კი ზედმეტად შემაწუხებელი. მე მას ბავშვისთვის ავტომატურად შესაფერის თამაშად არ ჩავთვლიდი მხოლოდ იმიტომ, რომ გარემო საბავშვო ბაღს ჰგავს.

ტექნიკური მოთხოვნებიდან გამომდინარე, თამაში Android 8.0 ან უფრო ახალ სისტემაზეა გათვლილი. ეს ნიშნავს, რომ შედარებით ძველ მოწყობილობაზე დაყენებამდე სისტემის ვერსიის შემოწმება ღირს. პრაქტიკულად, ასევე უნდა გაითვალისწინო, რომ მუქი გარემოსა და კამერის მართვის კომბინაცია პატარა ან ნაკლებად კომფორტულ ეკრანზე უფრო რთულად აღსაქმელია.

მიმდინარე ვერსია 1.0-ია, ამიტომ მე მას უფრო კონკრეტულ, ჩამოყალიბებულ გამოცდილებად შევხედავდი, ვიდრე თამაშს, რომელსაც მუდმივად ახალი სისტემების შესწავლა სჭირდება. თუ შენთვის მთავარი არის რთული პროგრესია, დიდი არჩევანის თავისუფლება ან მეგობრებთან ერთად ხანგრძლივი თამაში, სხვა სათავგადასავლო ან საშინელებათა პროექტი შეიძლება უკეთ დაგაკმაყოფილოს.

როდის ჯობს სხვა ტიპის თამაში აირჩიო

თუ გინდა სწრაფი ბრძოლა, ღია სამყაროს თავისუფლება ან მკაფიო მოქმედებითი მექანიკა, ეს თამაში ალბათ საუკეთესო კანდიდატი არ იქნება. მისი სიამოვნება მოდის სივრცის დათვალიერებიდან, არა პერსონაჟის გაძლიერებიდან ან მუდმივი შეტაკებებიდან. ასევე არ გირჩევდი მას მაშინ, თუ თავსატეხის ერთ ადგილზე გაჩერება სწრაფად გაღიზიანებს.

ჩვეულებრივ სათავგადასავლო თამაშებთან შედარებით, აქ საბავშვო თემატიკა უფრო შემაშფოთებელ კონტრასტს ქმნის. კლასიკურ თავსატეხებზე ორიენტირებულ თამაშებში გარემო ხშირად ნეიტრალურია და ყურადღება მხოლოდ ამოცანის გადაწყვეტაზე გადადის. აქ კი ოთახის გარეგნობა, პერსონაჟების დიზაინი და აუდიო განწყობა თავად ამოცანის აღქმის ნაწილად იქცევა.

სხვა საშინელებათა თამაშებთან შედარებით, ეს უფრო ხელმისაწვდომი შესავალია იმ მოთამაშისთვის, ვისაც ჟანრი აინტერესებს, მაგრამ ძალიან მძიმე გამოცდილება არ სურს. თუმცა, ჟანრის გამოცდილმა გულშემატკივარმა შეიძლება უფრო ღრმა მექანიკები ან რთული გადაწყვეტილებები მოინდომოს. ამიტომ არჩევანი დამოკიდებულია იმაზე, გინდა თუ არა მარტივად შესათვისებელი, ატმოსფერული თავგადასავალი, თუ უფრო კომპლექსურ თამაშს ეძებ.

ვისთვის აქვს ყველაზე მეტი აზრი

ჩემი აზრით, თამაში ყველაზე მეტად მოეწონება მათ, ვისაც მოსწონს უცნაური ვიზუალური სტილი, გარემოს ნელა შესწავლა და ისეთი გამოცანები, სადაც პასუხი თვალწინაა, მაგრამ ყურადღებას მოითხოვს. ის კარგი არჩევანია მოკლე საღამოს სესიებისთვის, მეგობართან ერთად საყურებლად და მოთამაშეებისთვის, რომლებიც საშინელებათა ჟანრში ჯერ კიდევ ეძებენ საკუთარ გემოვნებას.

მას ასევე ვურჩევდი იმ ადამიანს, ვისაც მობილურზე ერთჯერადი, მარტივად დასაწყები გამოცდილება უნდა. უფასო ფასი ამცირებს ცდის რისკს, ხოლო თამაშის სათავგადასავლო სტილი არ ითხოვს მრავალმოთამაშიან გუნდს ან ხანგრძლივ მომზადებას. შეგიძლია უბრალოდ გახსნა, გარემოს დააკვირდე და თავად გადაწყვიტო, გიზიდავს თუ არა მისი უცნაური სამყარო.

მეორე მხრივ, გამოტოვება ჯობს მათ, ვისაც მუდმივი მოქმედება, სწრაფი ტემპი და მკაფიო პროგრესია სჭირდება. ასევე ფრთხილად უნდა მიუდგე, თუ საშინელი ხმები, მოულოდნელი მომენტები ან დაძაბული გარემო შენზე ძლიერ მოქმედებს. თამაშის ფერადი გარეგნობა არ უნდა აგერიოს სრულად მსუბუქ შინაარსში.

ჩემი საბოლოო შთაბეჭდილება ასეთია: Garten of Banban-ის მთავარი ღირებულება არა ტექნიკური სირთულე, არამედ ატმოსფეროს შექმნაა. ის იღებს ნაცნობ, თითქმის მხიარულ ადგილს და მას დაკვირვების, ეჭვისა და მოლოდინის სივრცედ გარდაქმნის. მისი სუსტი მხარეებიც სწორედ აქედან მოდის — ნელი ძებნა და მობილური კონტროლის შეზღუდვები ყველას არ მოეწონება.

თუ გინდა უფასო მობილური სათავგადასავლო თამაში, სადაც გარემოს შესწავლა და უცნაური განწყობა უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ბრძოლა, მე მას ცდას ნამდვილად ვურჩევდი. უბრალოდ ითამაშე აუჩქარებლად, გამოიყენე ყურსასმენები, ყურადღებით დაათვალიერე ოთახები და წინასწარ გაითვალისწინე, რომ ეს არის ატმოსფეროზე აგებული საშიში თავგადასავალი, არა სწრაფი არკადული მოქმედება.